25. Harry Potter i Kamień Filozoficzny (Harry Potter and Philosopher’s Stone). Filmy o Harrym Potterze nie są do tego stopnia ukochane, żeby znaleźć się na liście, ale książki lubię tak bardzo, że musiałam wciągnąć któryś z nich. Kamień Filozoficzny, bo jest już najwierniej z nich oddany.

24. Deathproof, bo choć nazwany „najbardziej babskim filmem roku” to nie ma tam miejsca dla głupich dup. Do tego uwielbiam Rosario Dawson, a tam ma sobie koszulkę z jednorożcem.

23. Across the Universe, bo są Beatlesi, piękni chłopcy, poschizowany cyrk i truskawki. Główna postać kobieca wkurwia mnie co prawda tak bardzo, że aż zymby bolą, ale zasadniczo – uwielbiam. Co prawda, gdyby za kryterium przyjąć liczbę odtworzeń, znalazłby się prawdopodobnie w pierwszej piątce, jednak kryterium to nie może być decydujące, a to dlatego, że niektóre filmy nie miały szansy znaleźć się w ograniczonym katalogu dzieł posiadanych przeze mnie na kompie w pierwszym mieszkaniu, co zwiększyłoby liczbę odtworzeń kilkakrotnie. Te względy przesądzają o tym, iż kryterium ilości nie jest w tym wypadku miarodajne.

22. Marzyciel (Finding Neverland). Jeden z pierwszych filmów, w których Dżony mnie ujął, a przede wszystkim, który ujął mnie sam w sobie. Trochę to idylliczne, ale chyba właśnie o to chodziło. Są fajne i nieirytujące dzieciaki (zwłaszcza najmniejszy) i tańczący pso-niedźwiedź. Jak dla mnie wystarczy, zwłaszcza, że mam sentyment i chuj.

21. Monty Python i Święty Graal ( Monty Python and the Holy Grail). Tego nawet nie zamierzam komentować. Poziom absurdu przewyższa moją zdolność pojmowania.

20. Tenacious D i Kostka Przeznaczenia (Tenacious D and the Pick of Destiny). Znam na pamięć wszystkie piosenki z tego filmu, a Kyle Gass z włosami jest widokiem tak miażdżącym, że nie da się go zapomnieć. Ten film jest totalnie durny (vide: „penisopompki), ale najwyraźniej jednak coś w nim jest skoro może lecieć u mnie na zapętleniu cały dzień, a później i tak mam ochotę go obejrzeć.

19. Wasabi. Do końca życia nie zapomnę miny mega madafakiera, twardego skurwiela, wielkiego gangsta paradajs Jeana Reno skaczącego na DDR-ach. Nawet teraz jak o tym pomyślę to wybucham śmiechem. Do tego scena zakupów i ta rozkoszna japoneczka, który cały czas biega sobie radośnie i ignoruje swego ‘tatkę’ zupełnie jakby sobie nie zdawała sprawy kim on jest!

18. Dorwać Smarta (Get Smart). Pomijam Anne Hathaway. Pomijam Dwayne Johnsona (alias THE ROCK!!!!!). Ale w tym filmie gra mój ulubiony aktor EVER! czyli boski Steve Carell, który – owszem – swego czasu mylił mi się troszkę z Benem Stillerem, ale później zajrzałam głębiej i dostrzegłam jego geniusz. Co do filmu: pomijając już rewelacyjną mimikę Stevena, jest tam przecież scena jak on gada do buta, no kurwa! A na poważnie – tak absurdalnie idiotycznej parodii filmów szpiegowskich wszelkiego autoramentu nie widziałam i na pewno nie zobaczę, o!

17. Seksmisja. Lubię w tym filmie wszystko od ciemność widzę, ciemność poprzez do wuceta! I barykaduj! aż po idźmy na wschód, tam na pewno jest jakaś cywilizacja. Finałowa scena, w której Albert i Maksik „skradają” się do domu szefowej (czy może szefa?) kulając się po trawie i rzucając się za krzaki bawi mnie zawsze. Kevina Smitha najwyraźniej też rozbawiła, ponieważ zerżnął ją w Jay’u i Silent Bobie (moment „skradania się” tychże do laboratorium celem ukradzenia małpy, żeby zaliczyć).

16. Przerwana lekcja muzyki (Girl, Interrupted). Po pierwsze Winona. Po drugie Angie. Gdzieś tam jakiś Jared w tle, Brittany Murphy też bardzo lubię. Generalnie ciężki film. Teraz już nie chce mi się takich oglądać, nie mam do tego nerwów. Ale ten jest rewelacyjny, zarówno pod względem fabuły jak i kreacji aktorskich.

15. Miłość i inne nieszczęścia (Love and other disasters). Kolejny film z katalogu mieszkaniowego. O Brittany Murphy już pisałam. Jej przyjaciele geje są megasłodcy, a już Tallulah bije na głowę wszystkie bezbarwne damskie postaci, które w komediach romantycznych występują nagminnie. Poza tym – no ej! – to jest komedia romantyczna o gejach. Uwielbiam.

14. Przyjaciel gangstera (Tais-toi!). Ten film śmieszy zawsze i, Kosa, możesz napisać, że tamten jeden raz Cię nie śmieszył, ale przecież sam w to nie wierzysz! Puszka która ryczy jak krowa, poduszka pierdziuszka, masz smutne oczy konia i marmolada na przeczyszczenie składają się na obraz tak zajebisty, że widziałam go chyba 30 razy. Jak nie więcej bo też szło na zapętleniu. Poza tym uwielbiam Gérarda Depardieu. Merde!

13. Eurotrip. Niby typowa amerykańska komedia o super elo nastolatkach. Niby, bo przecież w innych nie pojawia się ni z tego ni z owego śpiewający David Hasselhoff. Do tego bosssski Matt Damon, który wygląda rewelacyjnie jako „prawdziwy raaaagaa” i ta keczi piosenka, którą lubię w każdej z przedstawionych wersji. Mi scusi, mi scusi!

12. Charlie i Fabryka Czekolady (Charlie and the Chocolate Factory). Johnny znowu w roli psychola, tym razem o nieskazitelnym uśmiechu i w pięknym cylindrze i znów ten dobry, obsypany nagrodami dzieciak. Dziadki leżące w łóżku przez całą dobę, Helena Bonham Carter wyjątkowo nie w roli osoby szalonej/wiedźmy. Śpiewające Oompa-Loompa i wypadające gałki oczne.
„Willy Wonka, Willy Wonka!”

11. Mała Miss (Little Miss Sunshine). Co tu dużo mówić, uwielbiam ten film. Steve gra tam rolę geja-znawcy Prousta, który zostaje porzucony dla młodszego i podcina sobie żyły. Jest chłopiec, który postanowił być niemową, bo chce być pilotem (ale i tak jest daltonistą, a przy okazji nawiasu – zauważyliście, że on wygląda jak Marian?), ojciec, który uczy innych jak być życiowym winnerem (mimo, że sam jest luzerem), dziadek-kokainista, mama na skraju załamania nerwowego i dziewuszka, która rozumie więcej niż się wszystkim wydaje. Finałowa scena zbija z nóg, dzięki takim właśnie scenom film nie jest przyciężki i dołujący. <3

10. Blues Brothers. Z tego filmu też znam wszystkie piosenki. Ey, jak świetny musi być film, że kiedy widzę dwóch gości skaczących na trapezie w Mam Talent i słyszę, że występują do tychże piosenek to od razu mi się podoba?! Bo jest i styl i miszcz kierownicy (w Mafii potrafię parkować jak Elwood, w życiu nie:() i kantry i paru naprawdę zajebistych muzyków, którzy po prostu się muzyką bawią (a nie onanizują). Jake’a mi strasznie szkoda.
Dwójka też dobra, ale poziom jedynki jest niestety zbyt wysoki, więc siłą rzeczy wypada blado.

9. Sid i Nancy. Uwielbiam Sida, o czym truję każdemu od dawna. Uwielbiam Gary’ego Oldmana i uwielbiam historie z dragami, seksem i rokendrolem, a wszystkie te składniki można tam znaleźć. Film nie jest tak ładny jak wiele o takiej tematyce, chyba dlatego, że stara się być choć ciut autentyczny.

8. Sweeney Todd: Demoniczny golibroda z Fleet Street (Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street). Uwielbiam ten tytuł! No co poradzę, damn you Timie Burtonie, bo co film nakręcisz to genialnym go widzę. Fakt, że ciężko zjebać film mając Deppa, Bonham Carter i Rickmana w obsadzie, ale pykło mu wyjątkowo. Piosenki uwielbiam wszystkie (nawet jak ten smutny chłopiec śpiewa Johanna idąc ulicą), aktorzy umiejętnościami wokalnymi też mnie zaskoczyli. Co tu dużo mówić – turpistyczny klimat tego filmu musi widzowi pasować i mi pasuje.

7. Pulp Fiction.
- Who’s Zed?
- Zed’s dead, baby.
Bruce Willis (który nigdy nie miał włosów i Pulp Fiction się w tej materii też nie wyróżnia), Samjułel eL i John Travolta są zbyt dobrym zestawem ludzi jak na jeden film. Para wymieniona na drugiej i trzeciej pozycji jest chyba moją ulubionym gangsta duetem w historii. Z Ezechielowskiego 25, 17 użytek zrobił nawet Cezary Cezary co jednoznacznie określa kultowość tego filmu.
I chuj z Dirty Dancingami (który swoją drogą uwielbiam również), Step Upami i innym gównem – to tutaj jest najbardziej znana filmowa scena tańca.

6. Fight Club. O swojej miłości do Heleny Bonham Carter już pisałam, więc nie będę się powtarzać, ale nie pisałam jeszcze o swojej miłości do Boskiego Bradley’a (BB). Bo de facto jest taka zasada: jest Bradley jest dobry film, granica błędu plus minus 3%. Norton też zły nigdy nie był, dodatkowo jeszcze jakiś Jared w tle. Tyler Durden jest postacią tak barwną, że nie sposób się nie wciągnąć. Wszystkie te motywy z mydłem, blizną czy domem są celowe i dodają całości kolorytu. Fakt, że to ekranizacja, więc fabuła nie jest zasługą twórców filmu. Muszę się tą książką zainteresować, coby ocenić.

5. Lot nad kukułczym gniazdem (One Flew Over the Cuckoo’s Nest). Uwielbiam książkę, czytałam ją prawdopodobnie około 10 razy. Film zobaczyłam strasznie późno, chyba dopiero z 4 albo 5 lat temu. I tak jak w poprzednim opisie pisałam, że muszę przeczytać, żeby ocenić sposób przeniesienia na ekran, tak tutaj z całą stanowczością mogę powiedzieć, że jest to chyba najlepsza ekranizacja jaką w życiu widziałam. McMurphy jest tak pełen życia, tak niesamowicie bogaty w doświadczenia, że jak wchodzi na oddział to praktycznie rozświetla go. Wódz Bromden jak na wodza przystało jest majestatyczny niemalże i pełen wewnętrznej siły. Każdy z pacjentów zagrany jest w sposób moim zdaniem rewelacyjny. Do tego dochodzi finał, niby prosty, ale wcale nie aż tak oczywisty. Każdemu polecam.

4. To właśnie miłość (Love, actually). Prawdopodobnie najlepsza komedia romantyczna wszech czasów. Osobiście najbardziej lubię motywy związane z Keirą, jej mężem i jego przyjacielem, choć zawsze też bawi mnie sytuacja dublerów scen erotycznych. Wkurwiam się strasznie jedynie na Rickmana, że zdradził żonę, tym bardziej, że ona była na prawdę fajna. No i jest boski Hugh! I Billy Mack.
- Nie wiedziałam, że przy narodzinach Chrystusa była więcej niż jedna krewetka.

3. Clerks II. Myślę, że nie skłamię jak napiszę, że widziałam ten film cirka 50 razy. Uwielbiam każdą jego sekundę, każdą postać, zdanie, każde drgnięcie twarzy Eliasa (który ma prawie tak dobrą mimikę twarzy jak Steve Carell). Nie wiem za bardzo co tu więcej napisać, bo geniuszu nie trzeba bronić.

2. Edward Nożycoręki (Edward Scissorhands). To nie jest wesoły film, chociaż co do zasady wesołe lubię bardziej. Jednak Edward jest wyjątkowy, de facto pomysł trochę z dupy, ale realizacja tak świetna, że końcowy efekt nie pozostawia nic do życzenia. Dobrze dobrana obsada i – co ważne – brak happyendu. Ten film nie byłby aż tak dobry gdyby skończył się inaczej i cieszę się, że nie ma tu ciśnienia na szczęśliwe zakończenie, bo takież ciśnienie zepsuło już nie jeden film.

End de masta of dizasta, de łiner et de dinner IIIIIIIIIIIIZ:

1. BIG LEBOWSKI
Jak dla mnie film wszech czasów. Wszystko mi się w nim podoba. I obsada – kurwa, Jeff Bridges, który potrafi być pięknie ogolonym doktorem w K-PAXie, wygląda tu tak… inaczej, Goodman zawsze świetny, ale jako Walter Sobchak obleciał kulę ziemską swego geniuszu czterokrotnie, zabudował ją w całości i stanął na najwyższej górze. Do tego niepozorny Steve Buscemi (uwielbiam ludzi o imieniu Steve!) ze swoim wymownym spojrzeniem (I am the walrus!). Nie chce mi się więcej pisać, bo z zachwytu rozwodzić bym się mogła jeszcze kilka godzin, a wszystkich cytatów i tak nie dam rady spisać.
A – przy okazji (auto)reklama tematyczna dla fanów. Sami robiliśmy. Kylik

Chciałam zaznaczyć, że ta kolejność jest dość umowna. Wprowadziłam ją tylko dla zachowania porządku, bo de facto mogłabym je ułożyć alfabetycznie i też byłoby dobrze.
Brak seriali oraz filmów animowanych jest celowy. O tychże i wielu innych przeczytacie w następnych odcinkach (wiem, nie możecie się doczekać ).

25. Robert Downey Jr., choć polubiłam dopiero bo Sherlocku.

24. Robert Pattison. Sama się sobie dziwię, bo zachwyt nad pięknym Bobbo zawsze bardzo mnie irytował, ale akurat ostatnio oglądałam Harry’ego Pottera i tak jakoś go przez to polubiłam.

23. Jude Law. Bo grywał psycholi, sprzedawał jagodzianki, a ostatnio jakby spoważniał.

22. Bartosz Opania, bo jest niepokornym doktorem Latoszkiem, oraz posiada ogniste, dosyć dzikie spojrzenie.

21. Matt Damon, bo dobrze wygląda we fryzurze „na grzybka” (:P), co nie każdemu się udaje. Poza tym mój brat przez całe życie twierdził, że jest do niego podobny, a do byle kogo podobny by być nie chciał.

20. Orlando Bloom, acz tylko w roli Legolasa, bądź ścięty na rekruta. No może jeszcze ewentualnie proste włosy. Ale absolutnie bez loczków!!

19. Jim Strugess. Choć z Across the Universe i tak wolę Maxa to dużej dozy uroku nie mogę odmówić i Jude’owi.

18. Hugh Grant, czyli moja największa i najbardziej dziwna słabość. No, ale urok wiecznego chłopca robi swoje.

17. Bradley Cooper. Trochę ze względu na modę, ale głównie przez ogromny sentyment do Drużyny A. No i też trochę mi się kojarzy z Hugh Jackmanem.

16. Rafał Królikowski, czyli patriotyczny akcent + to wspaniale nieokreślone „coś”, którego Rafał ma pod dostatkiem nawet w roli Wacława w „Zemście”.

15. Brad Pitt. Czyli przewspaniały w każdej możliwej konfiguracji. Dopiero piętnaste, bo jednak nie mój typ.

14. Darnell Turner. Nie wymieniam tego aktora z nazwiska, bo podoba mi się tylko we fryzurze „na Darnella”.

13. Jason Mewes. Dość dziwny wybór, fakt. Ale jego swobodny i luzacki styl bycia rekompensuje dziwaczne, momentami, zachowania.

12. Josh Hartnett. Bo jest uroczy.

11. Christian Bale. Bo potrafi chudnąć i tyć w zastraszającym tempie.

10. Josh Holloway. Fuzzy Sawyer, funny Sawyer, Sawyer, Sawyer, Lock.

9. Sid Vicious. Wybór trochę jak Jason Mewes. Ale moja słabość do Sida trwa już setki lat.

8. Doktor Hałs. Celowo nie pisze Hugh Laurie, bo w House’ie przyciąga sarkazmem i złośliwością. Taki typ poza zasięgiem.

7. Joe Anderson. Patrz punkt 19. Zapadnięte policzki i anemiczna sylwetka gwarancją powodzenia.

6. Filip Bobek. Jedyny Polak w pierwszej dziesiątce. Mimo, że „chudy jakiś”, to dołeczki rozbrajające posiada.

5. James Franco. Od Annapolis mi się podobał, chociaż długo potem chłopa nie widywałam.

4. Hugh Jackman. Bo wspaniale tańczy, jest świetnym Van Helsingiem oraz Leopoldem. Trochę mnie zraża, że Coxie go nienawidzi.

3. Jared Leto. Jedno słowo. Oczy. Trochę lipa, że je maluje. :/

2. Johnny Depp, bo jest absolutnie wspaniały i uwielbiam go nawet w „Beksie”. Każdy komentarz wydaje się zbędny. Nie sądziłam, że zostanie przez kogoś wyprzedzony, ale ostatnio ciut podtatusiał, sou.

1. Jake Gyllenhaal, który nawet geja potrafi zagrać tak, że kobity za nim majty gubią. Ma tylko jedną wadę: chodzi z Reese Witherspoon, bubu!

I właśnie zamierzam przeczytać Harry’ego Pottera po raz setny oraz obejrzeć całego Burtona po raz setny również. Ale to w pierwszym tygodniu, bo potem siedzenie w domu mnie znudzi i może pojadę na basen, albo na rower. Albo coś.
Zdjęcia, które wyskakują po wpisaniu w guglu: „śmieszne zdjęcia” wcale nie są śmieszne.
A mój pies gorzej nawet znosi samotność niż ja.

4.11.2006 r.
Chomik jest chory.
Łysieje. W sobotę byłyśmy z mamą z nim u veta i kazał mi przyjść z nim dzisiaj. Poszłam, a vet musiał pobrać od niego naskórek, ale chomik się rzucał i gryzł, zatem vet od razu dał lekarstwa. Polał go jakmiś antypasożytniczym gównem celem go odgrzybienia tudzież odświeżbienia. I jakiś psikacz mi dał co się go stosuje na konie i lisy. Boję się, że chomik umrze, jak nie od lekarstw to od choroby, lub też od stresu.
Co jak co, ale współczująca zawsze byłam. Argumentem przeciw tej tezie jest fakt, że tego dnia opuściłam matematykę celem zawiezienia biednego zwierza. Argumentem ją potwierdzającym jest fakt, iż biednego zwierza wieźć zmuszona byłam na rowerze zatem aby się nie przeziębił stworzyć mu musiałam termo pomieszczenie. Kolejnym argumentem za jest fakt, iż wszyscy moi znajomi śmiali się z tego strasznie długo. Nie wiem czemu.

24.01.2007 r.
Bartosh przywlókł dzisiaj do szkoły Mariana. Ten człowiek nie jest normalny. Przez te krótkie chwile kiedy udało nam się pogadać, pieprzył albo o śnieżce w kształcie szatana, albo o zupie z krwi gęsi, albo o tym, że Bartek i jego rodzina to ludożercy.
Czyli cały Marian. Choć nic nie przebije jego wypowiedzi o bazylii.

22.03.2007 r.
Ahahahaha.
Jak ja uwielbiam zwalać na kogoś winę za moje rozdrażnienie spowodowane brakiem petów.
A to mi akurat zostało.

16.12.2007 r.
Hahaha i kolega, który mało pije i nie pali, czyli wybitnie na jedną imprezę, choć przyznam, że fajnie się z nim gadało, może dlatego, że nie gadał.
Krap, spotkałam go ostatnio.

9.01.2008 r.
W każdym razie śniło mi się zupełnie bez sensu, że pływaliśmy po Pszczynie kajakiem i nie wiem skąd było tu coś w stylu Wielkiej Krokwi, a z jakiegoś powodu mówiliśmy o nowym bolidzie Ferrari.
Boję się jak zostałoby to zinterpretowane przez osobę interpretacją snów się zajmującą.

8.03.2008 r.
Oglądamy z Tomkiem i Justką film o Schwarzenegerze, który jechał windą na koniu i ogólnie dość bum bum bum jest on. Cztery gwiazdki jak nic!
Ech, Tomaszek i jego Gwiazdki.

Notkę powyższą zaczęłam pisać kilka miesięcy temu i z braku laku nie skończyłam. Publikuję ją jednak w niezmienionym kształcie, gdyż znalazłam ją dzisiaj i aż mi się łezka w oku zakręciła. Na zakończenie chciałabym jeszcze przytoczyć tekst przewijający się z częstotliwością raz na dwie strony, czyli moje niezmienne:
Mam dupę jak kalfas.

Dobranoc.

15 rzeczy, za które uwielbiam mojego faceta:

1. Uwielbia wino. W każdej ilości. Zawsze.
2. Jest w stanie pojechać mi w nocy po kwiatki. Biało-czerwone. Bo wczoraj Adaś wygrał.
3. Bawi go dodawanie ulubionych stron na fejsbuku. I uwielbia Mafię na tymże serwisie.
4. Uwielbia (jak ja) oglądać po milion razy te same głupie seriale (Married with children, Kasia i Tomek, nieśmiertelna BrzydUla).
5. Ogląda wszelki sport z moim tatą. Nawet rodeo.
6. Zawsze grając w dowolną grę, gra postacią kobiecą, którą stwarza na mój obraz i podobieństwo.
7.  (Słaby podpunkt, ale…) Lubi te same książki co jo.
8. W momentach, gdy mózgi nasze przeciążone są nadmiarem wiedzy ogląda ze mną durne programy na MTV. Z chęcią.
9. Pali więcej niż ja. To pociesza.
10. Wytrzymuje na codzień z Kosą. Jednym z najważniejszych facetów w życiu mym.
11. Zakochał się, doprawdy, w najcudniejszej w świecie, miesięcznej Emilce i ciągle ją fotografuje.
12. Jest w stanie przeczytać dowolnie długi tekst/serię artykułów/książkę w zasadzie nie wiadomo kiedy. A to na TV patrząc, a to na toalecie.
13. Wycina ze mną „kształty”, tzn pierniczki.
14. Docenia „fajne dziunie” w TV. (…)
15. Akceptuje moje szalone kilogramy i dzikie, murziiińskie loczky.

„Wkurwiałeś mnie w domu nad Wisłą
Pamiętam to tak dokładnie
Twych niebieskich oczu bliskość
Wciąż kocham cię… jak Tadżykistan”.

W tym momencie straciłam wenę i chciałam zamknąć okienko wordpressa w dzikim szale spowodowanym brakiem tematu do pisania. Ale powiedziałam sobie: „Ola, stop!”. Tak właśnie stanowczo sobie powiedziałam! I mówię sobie dalej: „Skoro ty nie masz o czym pisać to ty się zabij dziewczyno!”. Bo co, kurcze blade (cytat z Mikołajka, wiem ) – dzieje się to raz i to nie mało wcale, zwłaszcza, że ostatnia notka z sierpnia. Dwa jak to nie mam o czym pisać?! Przecież ja potrafię i muszę pisać o wszystkim, wodę lać umiem jak nikt inny, a sens, ład i skład nie mają znaczenia! Zwłaszcza tutaj, gdyż jest to mój własny i osobisty Internetowy Dziennik, który nie cieszy się taką popularnością, jak poprzednie, a co za tym idzie – mogę napisać co chcę i jak chcę, bo liczba osób go wizytujących jest doprawdy znikoma.

Dara mi patrzy przez ramię i beblo (czyli truje). Nawet nie wiem dokładnie co, bo nauczyłam się ją ignorować /wybuch śmiechu/. Dara każe przekazać, że zaraz odłączy mi kabel od laptopa, ale jej nie wierzę, gdyż osoba ta zna moją twardą rękę i wie, że konsekwencje byłyby straszne. (A bidula na prawdę nie potrafi spać, jak Harry do 4 rano wywrzaskuje jej nad uchem „Flippendo!”).

- Ola, umyj ryja i idź spać – rzecze do mnie grzecznie – jebna Ci zaroz, dodej jeszcze słowo. – Widzicie?! W takim właśnie stresie żyję już od niemal półtorej roku. czy w związku z tym dziwić może fakt moich odchyleń, dziwnych, nerwowych zachowań, małpich wrzasków i drapania się? Do tego Dara cały czas harla i prątkuje („jak dzika świnia” – precyzuje sama zainteresowana). A ja mam znów ciężko, ponieważ tata od kilku tygodni namawia mnie, abym udała się do przychodni, bądź dowolnego innego punktu szczepień, celem przyjęcia do mego organizmu wirusa grypy, co skutkować winno wytworzeniem się w moim układzie odpornościowym jing dla jang owych wirusów. Ja z charakterystyczną dla siebie werwą i stanowczością odmawiam mu systematycznie, a on na mnie ryczy (uwielbiam to słowo). No i  jeżeli teraz zarażę się od osoby Darii, to mi powie, że miał rację, a tak być nie może. Do tego umieram na korzonki (której to diagnozy jestem pewna, gdyż wydałam ją sama), a Daria każe mi dźwigać ciężkie kartony.

Chciałabym tylko dodać, że wbrew pozorom moja współlokatorka nie jest potworem (zbyt często), a wręcz zalicza się do grona najcudowniejszych osób w kosmosie (oczywiście ja jestem poza klasyfikacją.).

A wczoraj przeszłam całego Harry’ego Pottera część trzecią i i i zebrałam nawet wszystkie karty (80!), ale potem mnie miałam szyi i oczu. A teraz przechodzimy z Ukaszem w Dragon Ejdża mną. A taki koleś z mojej grupy powiedział, że przypominam mu Morticię Addams. Wartało by dodać jedynie, iż przywdziałam dziś różowy sweterek. I strasznie mi żal Piotra Sosnowskiego, choć bardzo chcę, by BrzydUla (już nie ) była z Markiem.

Dzisiejsza notka inspirowana moją cudowną lokatorką, jej dedykowana i przez nią sponsorowana. Looow ju Darciu, Najlepszja Przijaciółko Yoghurta (oficjalny tytuł).

No i co – najpierw mosze, hajneken, lans, bans i szał ciał. I zawsze jest opcja, że człowiek może się umówić z Arturkiem i przesiedzieć cały dzień w ogródku (wszak Arturek szybko się męczy) jeżeli akurat nie ma ochoty, bądź siły na całodniowe szaleństwo. I przewygodne pufy (których mam juz w mieszkanku mojej Księżniczki II 4), a na nich frytki z sosem czosnkowym po osiemnastej toż dopiero rozpusta! Wycieczka na plaże i obraza Łukasza na morze była równie zajmująca, gdyż widok dziecka oddającego mocz do dziko zatłoczonego publicznego morza zawsze robi wrażenie i zapada w pamięć. A domku na pohajnekenowy pobyt nie ma sensu rezerwować z wyprzedzeniem, wszak można to zrobić na miejscu. Kolejna szalona przygoda rozpoczęła się w dniu, w którym się do rzeczonego domku udaliśmy, bo gdzieżby nam przyszło zapytać kierowcy gdzie dokładnie wysiąść – lepiej wszak wyskoczyć w miejscu, które intuicyjnie wydaje nam się właściwe, a potem radośnie zapierdalać przez dwaipół kilometra z walizami po drodze, na której chodnika nie uświadczysz, musisz zatem drałować poboczem odskakując co moment na zieloną trawkę targając jednocześnie za sobą walizę celem uniknięcia czołowego zderzenia z TIRem. Dodatkowym elementem składającym się na niebywały urok tego miejsca są przystanki-widmo w środku lasu, które przy odrobinie szczęścia składają się z płyt chodnikowych, ławeczki i tabliczki, zaś przy owego szczęścia braku – z kosza na śmieci. Ale nie narzekam, miejsce ładne, kwatera niczego sobie, przystanki po głębszym rozeznaniu bardzo praktyczne. No, ale przecież atrakcji byłoby za mało w związku z czym miłość ma przekorna postanowiła zafundować mi kolejną – wziął i dostał ni z tego ni z owego 40 stopni gorączki w pół godziny po zażyciu coldrexu, gdzie ja biedna nie miałam nawet termometru, chlip. Żałujcie, żeście nie widzieli: widok niby z dramatu – Ukasz rozpalony niczym piec kaflowy leży, 75% jego ciała pokrywają kompresy z ręczników, bądź rozpaćkanego papieru toaletowego, ja obok dzielnie niby matka Teresa przetrząsam internetów odmęty celem odnalezienia nowych skutecznych metod zbicia gorączki (jak później uznałam tylko po to, by zająć czymś myśli) i nagle jest, niczym promyk jutrzenki! Temperatura spadła o dwa stopnie, możemy iść spać! Następny dzień zastał nas z pustymi brzuchami i bez niczego czym moglibyśmy je napełnić i w strugach deszczu stoimy na przystanku jak ciule, ja bez kaptura. W „centrum” naszej wspaniałej wyspy Sobieszewskiej podział na aptekę i delikatesy i, ach nigdy doprawdy nie zapomnę jak jadłam tego pierdolonego kebaba i dreszcze mną targały dzikie i biegnąc na przystanek musiałam sobie go zasłaniać, żeby mi doń nie napadało, a w autobusie ukrywać w torbie. Był to najtrudniejszy posiłek w moim życiu. Ale potem już fajnie bo i Gdańsk i Sopot kamieniczki, Neptun i molo, ha – jesteśmy wszak w trójmieście. I zdjęcia cykane niby dłonią Japończyka, żeby cokolwiek mieć na swą obronę, gdy wszyscy zarzucą nam, że w ogóle nie wychodziliśmy z domku. Pięciogodzinny powrót do domu na pół litrze wody i samych słonych rzeczach w skwarze i przy szybie stanowił gehennę, którą przeżyliśmy resztkami sił, dokładnie na takiej samej zasadzie jak ten dzielny i przyjazny Łili jechał przyczepą systematycznie usychając, w którejś tam „Uwolnić orkę z kolei”.

Mieliśmy na prawdę zajebiste wakacje!

Nie wiem, czy jest jakiś sens wspominać, że padam na pysk generalnie, że kawa rozpuszczalna na tajgerze  nie jest najlepszym pomysłem, że zupka chińska + jogurcik z tymi pysznymi czekoladowymi chrupkami dziennie są idealnym przepisem na nabycie sylwetki anemicznej dosłownie (znowu, ha!), że nie warto kupować obuwia, na piętnastocetymetrowej platformie, bo najpewniej i tak zostaną nazwane butami „misja na marsa”, że nie można prosić mężczyzny twego o instalację Unreala w sesji, że im więcej ludzi na piętnastu metrach kwadratowych tym zabawniej, ze fakt, że ktoś ustawił sobie ”przyjaciołom elo” na dzwonek na mnie świadczy o tym, że molesta wypracowała sobie jakąś pozycję w Polsce. Nie będę w związku z tym pisała o tym, że UOOP jest najnudniejszym chujstwem, jakiego mi się w życiu zdarzyło uczyć, ale które od 3 dni staje się coraz bardziej znośne ze względu na krzepiącą obecność Mihaiłka, że Dara bezustannie dołuje mnie jak źle jem, czytając mi głośno fragmenty jakiejś książeczczyny o fastfódach, że Łukasz jutro przyjedzie na dni 10 zabierając wraz ze swoją osobą 100 ton rozrywek wszelkich, co – jak podejrzewam – sukcesywnie będzie odciągać moją uwagę od innego szalenie wciągajacego tematu jakim niewątpliwie jest prawo rzymskie.

Mam zdjęcie z Dejzą, a nawet kilkanaście, biegam pół godziny dziennie, jestem zajebista i śpię nago. Palę cienkie papierosy, wg mojej starej teorii, że jeśli palić będę papierosy cienkie, to prędzej czy później muszę przybrac ich kształt. Miętowe, żeby nie śmierdzieć oczywiście. Poza tym mają takie cudne motylki na filtrach. Zapijam kawę skurwiałą tajgerem, który to pikawopędny szit nie robi na mnie już większego wrażenia. W głośnikach Urszula Sipińska – Cudownych rodziców mam. Ktoś pragnie powiedzieć cokolwiek na temat mojego stanu psychicznego? Osobiście nie radzę, gdyż jak widać pełni władz umysłowych nie posiadam obecnie, co oznacza, że dostanę tabliczkę „popełnione w afekcie” i do widzenia.

Fotka mnie straszy od pół roku, że bardzo jej przykro, ale w przyszłym tygodniu będzie mi musiała usunąć konto, którego nie mam. W zeszłym tygodniu zbudowałam w Egipcie Stonehenge tuż obok Taj Mahalu, za wierzą Eiffla, acz odrobinę przed Statuą Wolności. A mój mężczyzna zaczął przynosić mi kwiaty. Świat oszalał.

Chciałam jeszcze dodać, że Sipińska była jednorazowym wyskokiem, co oznacza, że przez większość czasu słucham jednak piosenki, którą ja nazywam Jacu jacu ja, na prawdę nazywa się Baba Yetu i jest modlitwą Ojcze nasz wyrażoną w języku swahili, o!

Ponadto, jak chyba da się wywnioskować z samego faktu znalezienia w tym zapadłym przybytku informacji zamieszczonej przez moją osobę, powinnam robić coś zupełnie innego. Nie będzie chyba zaskoczenia, jeżeli napiszę, iż uczyć się winnam, w związku z czym rozwijam znów swoją niesamowitą umiejętność wynajdywania setki spraw na wczoraj. Jedną z takich spraw (NA PRAWDĘ!) jest dodanie tu notki, któraż to sprawa od dłużego czasu za mną chodzi, niczym ten zapach z reklamy perfum. Chętnie obejrzałabym BrzydUlę, żeby sprawdzić, co osoby dziś wyrabiać będą, ale ze względu na przyjętą wcześniej metodę oglądania raz na tydzień całości – nie mogę, ponieważ nie widziawszy 3 wcześniejszych odcinków na pewno nie załapałabym o co chodzi (no dobra – załapałabym, ale nie ma w ogóle przyjemności z takiego oglądania!).

Pierdolę dziś wyjątkowo, ja wiem, ale zwalę to na gorączkę, której mam dzisiaj co najmniej stopni 40, a może i nawet 45, więc nie mogę myśleć racjonalnie.

Buuzi.

Generalnie nie wiem co się dzieje – miasto me rodzinne zasypane niczym dalekie tajgi, lub też nawet tundry. I o ile jestem jeszcze w stanie zrozumieć, że w Pszczynie śnieg mógł się uchować, o tyle widok słynnej Żaby Ze Stawowej, tonącej po swe żabie uszy (których umiejscowić co prawda nie potrafię, acz strzelam, że tam się znajdują) w zwałach śniegu. I o ile nie mogę powiedzieć, iż stolica naszego rześkiego regionu zmieniła się w bajkową krainę nie skalaną dotykiem ręki ludzkiej, o tyle jakże miłym zaskoczeniem jest widok  choć niewielkiej ilości w miarę białego śniegu miast wszelkich odrapanych budynków, szarych ulic i zniszczonych reklam. Aż z tego wszystkiego palę mniej papierosów w drodze do szkoły, bo niby kontempluję.

Szkoła, nota bene, jest kolejną kopalnią wrażeń i zagłębiem ciekawych (z tego, czy innego powodu) osobowości (a w zasadzie osobliwości). Bo, kurwa, od pierwszego wejrzenia wiedziałam, że nasz wydziałowy ulubieniec, nasz promyczek szczęścia i radosny uśmiech będzie boskim typem. Nie zdziwił mnie zupełnie widok tego jegomościa w jesionce typu Buc, meloniku a’la Pete Doherty oraz aktóweczce rodem z Magdy M. (zwróćcie swoję drogą uwagę jak nasz Dobry Ząb doskonale potrafi miksować jakże skrajne style!), ale jak ostatnio byłam świadkiem szczytu dobrej zabawy polegającej na opowiadaniu sobie dowcipów o akwizytorach i zataczaniu się śmiechem do tego stopnia, że aż umożliwiła mi ona wyminięcie ich w kolejce do szatni – zwątpiłam. Że już nie wspomnę o naszym zacnym Szeryfie, który swą inteligencją, oczytaniem jak również szeroko pojętym oblataniem, a nade wszystko – miną – oświeca nasze umysły i daje mi nadzieję na lepsze jutro. Kurwa, bo najgorzej z tymi prawnikami.

Poza tym ja znów, kurwa, nie nadążam za moim życiem, bo ja to posiedzieć lubię, odpocząć, się poopierdalać, a ilekroć coś takiego ma miejsce, to mnie szlag trafia i muszę już i zaraz i natychmiast gnać przed siebie celem załatwienia czterech milionów spraw niezbędnych, spraw na wczoraj, obskoczenia czternastu spotkań towarzyskich i zaliczeniu czterech wizyt na zasadzie „a teraz chwilka tylko dla mnie”. I już potem nie wiem, czy ja za nudą tęsknię, czy za pośpiechem.

I w ogóle. Tak jakoś.